Worden dopingzondaars te hard aangepakt?

Home
Performance
Worden dopingzondaars te hard aangepakt?

Worden dopingzondaars te hard aangepakt?

By There are no tags 0 comments

Ik ben iemand die gelukkig wordt van sport. Een onmogelijke actie van Ronaldo, een legendarische sprint van Bolt of een demarrage van Froome als iedereen er doorheen zit. Ik wil het zien en ik geniet ervan. Hoe onwaarschijnlijker de prestatie, hoe mooier het we vinden. Maar als dan bekend wordt dat de sporter prestatiebevorderende middelen heeft gebruikt, is het ineens niet meer mooi. De sporter is dan geen held meer, maar een grote leugenaar. Een verrader! Is het wel terecht dat we zo denken en waarom veroordelen we sporters zo makkelijk, terwijl deze ons wel in extase hebben gebracht tijdens hun onwaarschijnlijke prestaties.

Topsport en doping zijn nauw met elkaar verbonden. Onder doping worden prestatieverhogende middelen verstaan die niet gebruikt mogen worden in de sport. Een sporter die dit toch gebruikt en niet gepakt wordt, heeft hiermee een voordeel op zijn concurrentie (als zij niets gebruiken). Dit kan ervoor zorgen dat een sporter zijn contract behoud, zijn sponsors tevreden houdt, de aansluiting met de top kan behouden en kan laten zien waar zijn land zo op hoopt. Een risico die vele sporters nemen en door de vele belangen een risico die ook altijd genomen zal blijven worden. Een sporter van wereldniveau kan door middel van doping een legende worden, miljoenen verdienen en een hele sport dragen. Hier is Lance Armstrong een voorbeeld van. De keerzijde is dat de sporter die uiteindelijk gepakt wordt met de grond gelijk wordt gemaakt en dat bij al zijn prestaties vraagtekens staan. Zelfs als we weten dat iedereen in die tijd prestatieverhogende middelen gebruikten. Zelfs als hij de reden was dat we elke zomer voor de TV vol ongeloof zaten te genieten van de Tour de France. Zelfs als hij allang uit beeld verdwenen is.

Doping wordt gebruikt om verschillende redenen, maar de grootste reden is waarschijnlijk dat het een topsporter eigen is om elk detail te benutten om beter te worden. In de topsport gaat het om details. Toptalenten trainen dagelijks, volgen een nauwkeurig voedingsschema, rusten waar mogelijk en laten alles wat leeftijdsgenoten leuk vinden om te doen. Dit om ooit de top te bereiken. Toch is dit bij verschillende sporten niet voldoende. De sporter komt tekort en hoe groot het talent ook is, hij vindt niet de aansluiting met de top. Dan wordt bekend dat er bij de senioren prestatiebevorderende middelen gebruikt worden. Dit zorgt ervoor dat het talent bij de senioren niet meer dan gemiddeld is en daardoor zijn status/contract langzaamaan aan het verliezen is. De absolute topper die hij in de jeugd nog dacht te worden is zonder doping niet meer mogelijk. Als de sporter door zal blijven gaan er alles aan te doen en er alles voor te laten is de kans op een verlenging van het contract het maximaal haalbare. De sport is zijn leven en het enige wat hij kan. Het niet verlengen van het contract zal de wereld doen instorten. De sporter is anti-doping, maar wordt voor een gigantisch moeilijke keuze gezet. Als dan ook nog blijkt dat er vanuit de teams of zelfs vanuit de politiek gestimuleerd wordt om doping te gebruiken, is het bijna vreemd om dit niet te accepteren. Dit gaat zo in veel sporten.

Ondanks dat er door de anti doping federatie vaak wordt gezegd dat doping erg ongezond is, is veel van de producten op de dopinglijst (mits goed toegediend) helemaal niet zo schadelijk voor de gezondheid. Daarnaast is het ook niet waar dat meer doping tot betere de prestaties lijdt. Er zijn ideale waardes, die niet eens bijzonder hoog liggen. Ik vraag me dan ook af hoe ongezond doping nu eigenlijk is. Zal een Tour de France met doping niet gezonder zijn dan een Tour de France fietsen zonder doping?

Uiteindelijk is het dus bijna geen keuze meer om naar prestatiebevorderende middelen te grijpen. Is deze sporter nu oneerlijk en een verrader? Ja en Nee. Een sporter doet iets wat niet mag en is daarmee zeker oneerlijk, maar het wordt hem bijna onmogelijk gemaakt om het niet te gebruiken. Het hoort bij d(i)e sport. Een topsporter wil het maximale uit zichzelf kunnen halen. Het net iets meer vermogen kunnen leveren, het net iets harder kunnen trainen, het net iets sneller kunnen herstellen. Net als materiaal, trainers, faciliteiten en trainingspartners/knechten zijn het vaak de details die het verschil maken. Het is topsporter eigen om elk detail te willen benutten. Doen ze dit niet zullen ze nooit die sporter kunnen worden die uitzonderlijke prestaties levert. Ze zullen hooguit hun boterham ermee kunnen verdienen, maar dat is hun doel niet. Ze leven voor de sport en laten alles wat niet met de sport te maken heeft aan hun voorbij gaan. Dit allemaal om uiteindelijk de beste te worden. Prestatiebevorderende middelen horen hier bij. Of het nou Froome, Bolt of Ronaldo is. Allemaal zullen ze elk detail benutten, waaronder ook stimulerende middelen die op de dopinglijst staan.

Uiteraard is er wel controle op deze stimulerende middelen. Nu we weten dat er door vele topsporters gebruikt wordt en sommige sporten (bijv. sprinten en wielrennen) bijna in zijn geheel ‘besmet’ is, vraag ik me af of je met deze controles wel het gewenst resultaat behaald. Thomas Dekker was bijvoorbeeld een groot talent die gepakt is in een tijd dat letterlijk het hele peloton gebruikte. Hij had de kans om de beste te worden onder gelijke omstandigheden. Het gebruik van Armstrong werd in die tijd door de vingers gezien. Is Thomas Dekker dan de verrader? Is het dan eigen schuld, dikke bult?  Of is het gewoon een kwestie van pech hebben, waardoor één renner zijn hele leven in duigen valt en de rest gewoon vrolijk door blijft trappen. Het spelletje is op dat moment dus om zo slim mogelijk doping te gebruiken, zodat het niet ontdekt word. Dan heb je ook nog het geluk dat als je eenmaal eenzaam aan de top staat dat ze je nooit zullen pakken (zoals bijv. Real Madrid spelers in zaak Fuentes of Usain Bolt/ Lance Armstrong die te groot voor de sport zijn om tijdens hun carrière gepakt te worden).

doping 2

Al met al ben ik dus niet automatisch tegen de sporters die gepakt zijn op doping. Ik kan het enigszinds begrijpen en ze zullen de gevolgen moeten accepteren. Toch zijn zij het die er alles aan doen om die uitzonderlijke prestaties te leveren die wij zo graag willen zien. Wij zijn het die voor deze sporters aan het juichen zijn en deze sporters aanmoedigen om het onmogelijke te presteren. Dat ze dan uiteindelijk gepakt worden op doping is een gevolg die de sporter zelf moet dragen. Maar de prestatie wordt er voor mij niet minder op. Er zal geen sport zijn waar alleen de winnaar stimulerende middelen gebruikt. Daarnaast zal het heel goed kunnen zijn dat de sporter waar je nu voor juicht over twee jaar gepakt worden op doping. Doping zal altijd een onderdeel van de sport blijven. De sporter heeft het nodig, maar misschien het publiek nog wel meer. Oordeel dus niet te snel over een sporter, maar geniet gewoon van de sport hoe deze nu is.

 

Reacties

Reacties


Webdesign: SG